Co trzeba wiedzieć przed chrztem św.? Sakrament Chrztu ustanowił Pan Jezus po Zmartwychwstaniu, kiedy powiedział do Apostołów: ,,Idąc tedy nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”. Chrzest jest pierwszym i najpotrzebniejszym Sakramentem, ponieważ bez niego nie można się zbawić, ani przyjąć żadnego innego Sakramentu. Jest darem i wezwaniem Bożym. Bóg uczynił człowieka wolnym i pozwala mu decydować, nigdy do niczego nie przymusza. On liczy się z naszą wolnością i taktuje nas jako istoty wolne i kiedy nas do czegoś zaprasza, nie zmusza nas do przyjęcia tego zaproszenia, ale pozostawia decyzję w naszych rękach. Mając na myśli chrzest i związaną z nim możliwość zbawienia nie mówimy o żadnym prawie czy obowiązku, ale o dobrowolnej ofercie jaką Bóg składa wolnemu człowiekowi. Sakrament chrztu daje po raz pierwszy człowiekowi łaskę uświęcającą, a tym samym gładzi grzech pierworodny. Jeśli człowiek dorosły przyjmuje Chrzest, to wówczas gładzi wszystkie grzechy przed chrztem popełnione. Przez Chrzest stajemy się członkami Kościoła katolickiego. Chrztu świętego udziela uroczyście kapłan. W razie nagłej potrzeby może ochrzcić każdy człowiek. Jakie są zadania rodziców związane z chrztem św.? Rodzice odgrywają niezwykle ważną rolę w przygotowaniu do chrztu. To oni wybierają dziecku imię i chrzestnych, uzgadniają z proboszczem datę chrztu św. i sporządzają akt w kancelarii parafialnej. Do nich należy nabycie dużej świecy oraz białej szaty symbolizującej łaskę uświęcającą. Oni proszą publicznie o chrzest św. dziecka, wyrzekają się szatana, składają wyznanie wiary, niosą niemowlę do chrzcielnicy, trzymają zapaloną świecę a na końcu obrzędu otrzymują specjalne błogosławieństwo. W świadomym przygotowaniu do chrztu bardzo pomagają katechezy organizowane w parafii. W miarę możliwości koniecznie należy z nich skorzystać. Bardzo ważne jest przystąpienie do sakramentu pokuty przed chrztem dziecka. Nie wolno spowiedzi odkładać na ostatnią chwilę, traktując ją jako szybkie i bezmyślne wyznanie grzechów tylko po to aby otrzymać rozgrzeszenie. Jakie imię wybrać dziecku? W szeroko rozpowszechnionej opinii imię jest pewną siłą powiązaną z daną osobą. Imię określa człowieka, wpływa na całe jego życie. Imiona pierwszych ludzi wyrażały ich istotę, np. Adam po hebrajsku znaczy człowiek. W Starym Testamencie posiadać imię znaczyło: być kimś. Wybierając imię rodzice mogą sięgnąć do księgi imion aby dowiedzieć się co dane imię oznacza lub jeszcze lepiej – do księgi żywotów świętych by poznać historię i cechy charakteru osoby, której imię rodzice wybrali dla swojego dziecka. Jakich wybrać chrzestnych? W świetle prawa kościelnego przy chrzcie dziecka konieczna jest obecność przynajmniej jednego chrzestnego jako przedstawiciela zarówno rodziny ochrzczonego jak i wspólnoty Kościoła. Jednak zgodnie z naszą tradycją chrzestnych jest zazwyczaj dwoje. Ponieważ chrzestni reprezentują wspólnotę Kościoła dlatego powinni być dojrzałymi, praktykującymi katolikami (ochrzczonymi, bierzmowanymi, przystępującymi do Komunii św.). Nie mogą żyć w konkubinacie ani związkach niesakramentalnych. Chrzestni powinni przygotować się do chrztu św. podobnie jak rodzice poprzez udział w katechezie przedchrzcielnej i spowiedzi świętej. Jeżeli mieszkają poza parafią, w której ma odbyć się chrzest powinni dostarczyć odpowiednie zaświadczenie od swojego ks. proboszcza, że mogą być chrzestnymi. Podczas obrzędów chrztu matka chrzestna trzyma w ręku białą szatę, a ojciec chrzestny świecę. Jakie formalności należy załatwić w kancelarii parafialnej? Zaleca się aby chrzest był udzielany w niedzielę albo w Wigilię Paschalną, choć można go sprawować w jakimkolwiek innym dniu. Z reguły dziecko powinno być ochrzczone w parafii swoich rodziców. Jeśli jednak zajdzie poważna niedogodność możne być ochrzczone w innym kościele lub kaplicy a nawet w odpowiednim do tego miejscu. W razie konieczności chrztu można udzielić nawet w szpitalu lub domu prywatnym. Sakrament Chrztu Świętego w sposób uroczysty udzielany jest w IV niedzielę miesiąca w czasie Mszy świętej o godz. 12:00. W grudniu sakramentu chrztu udzielamy w Uroczystość Bożego Narodzenia na Mszy św. o godz. Podobnie w Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego. Zapisu aktu chrztu dokonują rodzice w kancelarii parafialnej przynajmniej dwa tygodnie przed planowanym chrztem. Przynoszą ze sobą następujące dokumenty: – odpis aktu urodzenia dziecka z Urzędu Stanu Cywilnego, – świadectwo ślubu kościelnego, jeśli odbył się poza naszą parafią, – zaświadczenia dla chrzestnych, jeśli mieszkają poza naszą parafią, – zgoda parafii rodziców dziecka, jeżeli rodzice mieszkają na terenie innej parafii niż tutejsza. Rodziców i chrzestnych (którzy mieszkają na terenie parafii) prosimy na naukę przedchrzcielną, która odbywa się w sobotę przed IV niedzielą o godz. w salce nr 1 na plebanii. Chrzestni, którzy będą chrzestnymi poza parafią, aby otrzymać zaświadczenie, mają również obowiązek uczestniczenia w nauce przedchrzcielnej. SYMBOLIKA ZNAKÓW ZNAK KRZYŻA – kapłan, rodzice i rodzice chrzestni robią na czole przyjmującego chrzest znak krzyża: ma on byc chrześcijaninem a ten właśnie znak wyróżnia uczniów Jezusa, który umarł na krzyżu. Jest to krótkie wyznanie wiary w Trójcę Świętą. WODA – jest najbardziej wymownym spośród znaków używanych przy chrzcie. Woda jest źródłem życia ale potrafi być równeż przyczyną śmierci i zniszczenia (powodzie, sztormy na morzach). Woda zatem jako żywioł dwuznaczny mówi o przejściu ze śmierci duchowej do życia. Woda symbolizuje również wewnętrzną czystość poprzez wyzwolenie nas brzez Boga z grzechu i daje nam siłę abyśmy żyli nastawieni ku dobru i potrafili zawsze podążac w jego kierunku. NAMASZCZENIE OLEJEM KRZYŻMA – olej krzyżma jest to oliwa z oliwek zmieszna z balsamem. Tak przygotowany olej jest poświęcony przez biskupa w Wielki Czwartek w czasie Mszy Św. porannej w katedrze. „Namaszczenie” oznacza posmarowanie oliwą, inaczej mówiąc „pomazanie”. Słowo „pomazaniec” znaczy to samo co słowo „chrystus” – czyli posmarowany oliwą. Pośród wielu pomazańców narodu żydowskiego był jeden wyjątkowy – Mesjasz, Chrystus znany jako Jezus z Nazaretu. Jego naśladowcy często mówili o Jezusie „Chrystus” toteż ich samych nazwano chrześcijaninami. Namaszczenie czoła dziecka krzyżmem oznacza wylanie Darów Ducha Świętego. Dziecko zastaje naznaczone niezatartym znamieniem przynależności do Boga. Staje się jego dzieckiem. BIAŁA SZATA – Ta szata jest oznaką niewinności, czystości, nowego życia. ŚWIECA CHRZCIELNA – w czasie chrztu Chrystus jawi się jako światło życia. Jest więc oczywistym że chrześciajnin w tym życiu i w tej światłości uczestniczy a znakiem tego jest płomień świecy zapalonej od paschału, symbolizującego Chrystusa zmartwychwstałego – światło pośród ciemności. Chrześciajnin jest więc dzięki łasce chrztu nosicielem tego światła, aby oświecić nim – swoim życiem – cały świat: „Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 5,1). Chrzest Chrzest jest pierwszym i najważniejszym sakramentem. Czyni nas przybranymi dziećmi Bożymi i włącza do wspólnoty Kościoła. O chrzest dla swoich dzieci mogą prosić ci rodzice, którzy jako wierzący dają gwarancję, że będą dla potomstwa żywym przykładem życia według zasad wiary Kościoła Rzymskokatolickiego. Posługę chrzestnych – współodpowiedzialnych za katolickie wychowanie ochrzczonych – mogą pełnić wyłącznie w pełni praktykujący katolicy (ochrzczeni, bierzmowani, uczestniczą w niedzielnej Eucharystii i przystępują przynajmniej raz w roku do spowiedzi i Komunii św., uczniowie uczestniczący w lekcjach religii, małżonkowie żyjący w sakramencie małżeństwa). Prawo kościelne wyklucza z możliwości bycia chrzestnym osoby niewierzące i niepraktykujące, osoby bez sakramentu bierzmowania, osoby żyjące w związkach niesakramentalych lub konkubinacie, uczniów, którzy zrezygnowali z uczęszczania na lekcje religii. Jeśli rodzice proszą na chrzestnych osoby spoza naszej parafii, winny one dostarczyć zaświadczenie z parafii zamieszkania, że nie ma przeszkód, aby mogły pełnić te zaszczytne zadania. Zapisu aktu chrztu dokonują rodzice w kancelarii parafialnej przynajmniej dwa tygodnie przed planowanym chrztem. Przynoszą ze sobą następujące dokumenty: – odpis aktu urodzenia dziecka z Urzędu Stanu Cywilnego, – świadectwo ślubu kościelnego, jeśli odbył się poza naszą parafią, – zaświadczenia dla chrzestnych, jeśli mieszkają poza naszą parafią, – zgoda parafii rodziców dziecka, jeżeli rodzice mieszkają na terenie innej parafii niż tutejsza. Rodziców i chrzestnych (którzy mieszkają na terenie parafii) prosimy na naukę przedchrzcielną, która odbywa się w sobotę przed IV niedzielą o godz. w salce nr 1 na plebanii. Chrzestni, którzy będą chrzestnymi poza parafią, aby otrzymać zaświadczenie, mają również obowiązek uczestniczenia w nauce przedchrzcielnej. Małżeństwo PRZYGOTOWANIE DO ZAWARCIA SAKRAMENTU MAŁŻEŃSTWA po zawarciu zaręczyn powinno mieć następujący przebieg: – zgłosić datę ślubu w parafii, w której zostanie zawarty związek małżeński i ustalić datę spisania protokołu przedmałżeńskiego na trzy miesiące przed ślubem; – zgłosić się na KURS PRZEDMAŁŻEŃSKI, przynajmniej pół roku przed planowanym zawarciem sakramentu małżeństwa do Archidiecezjalnego Ośrodka Duszpasterstwa Rodzin NAZARET w Częstochowie przy parafii archikatedralnej pw. Świętej Rodziny w Częstochowie, ul Krakowska 15/17. Zapisy pod nr 500 843 001; – narzeczonych obowiązują trzy konsultacje z doradcą Życia Rodzinnego w Archidiecezjalnym Ośrodku Duszpasterstwa Rodzin. Zapisy pod nr 500 845 002; – spisanie protokołu przedślubnego w kancelarii parafialnej w miejscu zamieszkania narzeczonej lub narzeczonego lub za pozwoleniem proboszcza w parafii ślubu – (3 miesiące przed ślubem a nawet i wcześniej); SPISANIE PROTOKOŁU Spisanie protokołu przedślubnego w kancelarii parafialnej. Najpóźniej trzy miesiące przed ślubem oboje narzeczeni zgłaszają się do kancelarii parafialnej w miejscu zamieszkania narzeczonej lub narzeczonego i przynoszą ze sobą: 1. dowody osobiste, 2. metryki chrztu do ślubu (wypisane do 6 m-cy przed dniem zawarcia małżeństwa), 3. Dokumenty z USC stwierdzające stan wolny narzeczonych (te dokumenty potrzebne są w celu zawarcia tzw. ślubu konkordatowego czyli ślubu kościelnego ze skutkiem cywilnym). Są ważne 6 miesięcy od daty wydania i muszą być aktualne (ważne) w dniu ślubu. W innym wypadku potrzebny jest dokument kontraktu cywilnego, 4. indeks ukończenia katechizacji, 5. świadectwo ukończenia Kursu przedmałżeńskiego i zaświadczenie o konsultacjach z doradcą życia Rodzinnego (lub okazanie dokumentu świadczącego o trwaniu Kursu i konsultacji). ZAPOWIEDZI Informację o zamiarze zawarcia małżeństwa należy podać do wiadomości publicznej, dlatego wypisuje się i wywiesza specjalny komunikat, czyli zapowiedzi. Narzeczony(a), który mieszka w innej parafii niż ta, w której spisuje się protokół przedślubny, otrzymuje specjalny dokument, który zanosi do kancelarii swojej parafii w celu ogłoszenia także tam zapowiedzi. Zapowiedzi ogłasza się przez wywieszenie informacji na tablicy ogłoszeń parafialnych przez 8 dni (dwie niedziele i tydzień między nimi). Po ogłoszeniu zapowiedzi, należy dokument odebrać i zanieść do parafii, gdzie spisywany jest protokół przedślubny. KARTKA DO SPOWIEDZI Każdy z narzeczonych otrzymuje ją w czasie spisywania protokołu przedślubnego . Pierwszą spowiedź św. należy odbyć zaraz po spisaniu protokołu a drugą dzień lub dwa przed ślubem kościelnym. ROZMOWA DUSZPASTERSKA Jest to spotkanie z ks. proboszczem lub ks. wikariuszem podsumowujące przygotowanie do ślubu. Powinno się odbyć około dwa tygodnie przed ślubem. Duszpasterz sprawdza, czy są już wszystkie dokumenty potrzebne do zawarcia małżeństwa sakramentalnego. Należy przynieść ze sobą: – dowody osobiste – potwierdzenie nauk przedmałżeńskich i odbycia spotkań w poradni rodzinnej – zaświadczenie o wygłoszeniu zapowiedzi jeżeli głoszone były w innej parafii – zaświadczenie z – należy przedstawić świadków do ślubu a przede wszystkim ich dane: – imię i nazwisko – rok urodzenia – wyznanie – adres zamieszkania Na tym spotkaniu należy omówić przebieg liturgii ślubu. Wówczas można poprosić ks. proboszcza o zgodę na to, aby krewny lub znajomy kapłan mógł asystować przy ślubie. Należy też poprosić o pozwolenie na filmowanie i robienie zdjęć w czasie liturgii zaślubin. DZIEŃ ŚLUBU Do ślubu należy ze sobą zabrać: 1. Kartki ze spowiedzi, 2. Obrączki. Narzeczonym towarzyszą dwaj świadkowie z dowodami osobistymi. ŚLUB POZA SWOJĄ PARAFIA – Protokół spisuje się w parafii narzeczonego lub narzeczonej lub za pisemną zgodą ks. proboszcza narzeczonego lub narzeczonej, w parafii gdzie będzie odbywał się ślub. – Licencję między parafiami przenoszą zainteresowani narzeczeni. Wraz z licencją zabierają także dokumenty z USC, stwierdzające stan wolny narzeczonych. ŚLUB MŁODOCIANYCH Ślub młodocianych (o tej sytuacji mówimy wtedy, gdy narzeczona ma więcej niż 16 lat a mniej niż 18 lat, narzeczony ma skończone 18 lat). Załatwianie zaczyna się od wystąpienia do sądu rodzinnego o wyrażenie zgody na zawarcie małżeństwa. Decyzję sądu, dołącza ks. proboszcz do prośby o dyspensę od wieku skierowaną do kurii diecezjalnej. Katechezy i spotkania w poradni obowiązują młodocianych tak samo, jak wszystkich innych narzeczonych.

Sakramenty SAKRAMENT CHRZTU ŚWIĘTEGO Sakrament Chrztu św. jest udzielany w niedziele (zasadniczo każdą, chyba że istnieje jakaś przeszkoda) na Mszy św. o Rodzice dziecka mającego przyjąć chrzest, po wcześniejszej rezerwacji daty chrztu, zgłaszają się w kancelarii parafialnej, co najmniej dwa tygodnie przed zaplanowaną datą Chrztu. Należy wówczas przynieść ze sobą: Akt Urodzenia Dziecka z Urzędu Stanu Cywilnego. Jeżeli rodzice dziecka zawierali Sakrament Małżeństwa poza naszą parafią, to przynoszą również Akt Zawarcia Małżeństwa (dokument ze ślubu konkordatowego). Rodzice chrzestni winni być praktykującymi chrześcijanami, którzy przyjęli już sakrament bierzmowania. Zgłaszając rodziców chrzestnych, trzeba znać ich adres zamieszkania. Jeżeli chrzestni nie są z naszej parafii, koniecznie muszą dostarczyć przed chrztem zaświadczenie ze swoich parafii, upoważniające ich do pełnienia tej funkcji. Sprawowanie sakramentu Chrztu św. dziecka to wyjątkowa okazja aby dorośli uczestnicy zwłaszcza rodzice i rodzice chrzestni przystąpili do spowiedzi i Komunii św. SAKRAMENT POKUTY I POJEDNANIA (Spowiedź) W naszej parafii spowiedź jest możliwa w tygodniu codziennie, przed każdą Mszą świętą. W pierwsze piątki miesiąca godzinę przed Mszą św. W niedziele od do Poza tym w ważnych okolicznościach można ustalić konkretną datę spowiedzi. W naszej parafii jest możliwość spowiedzi w językach angielskim i francuskim. Dans notre paroisse il y a la possibilite de se confesser en francais. In our parish You can confess in english. Przypominamy o pięciu warunkach dobrej spowiedzi które decydują o jej ważności i skuteczności: 1. Rachunek sumienia 2. Żal za grzechy 3. Spowiedź szczera 4. Postanowienie poprawy 5. Zadośćuczynienie Panu Bogu i ludziom. Rachunek sumienia – zanim rozpoczniemy przypominanie sobie grzechów należy odmówić modlitwę do Ducha Świętego, wezwać wstawiennictwa Matki Najświętszej, swego Anioła Stróża czy ulubionego Świętego np. patrona Chrztu św. (jeśli np. ktoś na Chrzcie św. otrzymał imię Piotr to jego patronem jest św. Piotr). Rachunek sumienia powinien zasadniczo dotyczyć czasu od ostatniej spowiedzi aż do chwili obecnej. Niemniej jednak jeśli pamięć lub sumienie przypomina nam o wcześniej popełnionych grzechach nie wspomnianych w poprzednich spowiedziach to należy je uwzględnić. Rachunek sumienia powinien być dokonywany w tle nauki Chrystusa zawartej w ewangeliach, rozważając treść Dziesięciu Przykazań czy pięciu przykazań kościelnych. Można również dokonać rachunku sumienia zastanawiając się jakie grzechy mogłem popełnić w trzech następujących wymiarach : wobec Boga, bliźniego czy wobec samego siebie. Pomocą tutaj mogą być także modlitewniki z zamieszczonym rachunkiem sumienia lub gotowe rachunki sumienia dostępne np. w Internecie. Warto spędzić odpowiednią ilość czasu nad rachunkiem sumienia, aby później mieć poczucie, że wszystkie grzechy zostały wyznane. Gdy ktoś się boi, że czegoś zapomni, może sobie wynotować grzechy na kartce i z nią przyjść do kapłana. Grzechy nie wyznane w czasie spowiedzi nie są odpuszczone. Wyznawanie niektórych grzechów może przybrać formę wielkiej walki duchowej, nie mniej jednak należy pamiętać, że wyznajemy je wobec samego wszechmocnego i pełnego miłosierdzia Boga a kapłan w czasie spowiedzi jest tylko narzędziem. Aby pojawiła się dobra wieź duchowa penitenta z kapłanem ważnym jest aby penitent pomodlił się za kapłana przed którym chce otworzyć swe serce i swoje duchowe rany. Należy pamiętać, że grzech to świadome, dobrowolne przekroczenie przykazań Bożych. Żal za grzechy - jest to ból duszy i znienawidzenie popełnionego grzechu z postanowieniem niegrzeszenia w przyszłości (KKK 1451). Żal za grzechy zajmuje pierwsze miejsce wśród aktów człowieka przystępującego do spowiedzi. Żal za grzechy to jedyna cena jaką człowiek odpłaca Bogu za to, że jego dusza zostanie na nowo cudownie uzdatniona aby stać się świątynią Ducha Świętego. Mocne postanowienie poprawy jest integralnie złączone z żalem za grzechy. Chodzi tutaj o szczerą wolę poprawy i przemiany życia, o pragnienie konkretnego i trwałego nawrócenia. Dokonuję ono na płaszczyźnie woli, decyzji i deklaracji wobec Boga oraz na usunięciu wszystkich okoliczności i trwałych sytuacji, które ułatwiają popełnianie grzechu np. gdy ktoś chce żyć w czystości musi uregulować sprawę zamieszkania z partnerem przed ślubem. Szczera spowiedź - wyznanie grzechów wobec kapłana jest istotnym elementem sakramentu spowiedzi. Wyznanie ma być szczere, jasne i pełne (wszystkie grzechy od ostatniej dobrej spowiedzi, nawet gdyby ona była wiele lat temu). Choć wyznaniu niektórych grzechów może towarzyszyć poczucie wstydu i strachu, należy jednak przemóc się wewnętrznie i podjąć ten trud. Do ważności spowiedzi należy wymienienie wszystkich grzechów śmiertelnych, które się pamięta, a nie tylko wybranych. Ważne jest również czasami określenie okoliczności grzechu lub częstość popełniania grzechu. Zadośćuczynienie Panu Bogu i ludziom - krótko mówiąc jest to naprawienie szkody jaką przez grzech wyrządziło się Bogu samemu, jego Chwale, Jego Kościołowi a także bliźniemu czyli jakiemukolwiek człowiekowi który doznał zła na skutek popełnionego przeze mnie grzechu. (np. w przypadku kradzieży oddanie skradzionej rzeczy lub sprostowanie kłamliwego pomówienia, oszczerstwa czy plotki.) Często zadośćuczynieniem wobec Boga jest pobożne odprawienie pokuty zadanej przez spowiednika. Kościół zachęca do spowiedzi przynajmniej raz w roku. Człowiek, który dba o swoje życie duchowe a także o pogłębioną relacje z Bogiem powinien jednak przystępować do spowiedzi regularnie, aby móc jak najgłębiej doświadczać przebaczenia i przemieniającej łaski. Szczególni polecaną formą spowiedzi są spowiedzi związane z odprawianiem pierwszych piątków miesiąca. Pan Bóg w spowiedzi naprawia relację między sobą grzesznikiem, daje łaskę uświęcającą, leczy rany zadane przez grzech, a także daje człowiekowi Ducha Świętego, aby ten mógł żyć pełnią życia. SAKRAMENT MAŁŻEŃSTWA Osoby zamierzające zawrzeć związek małżeński w naszej parafii, zgłaszają się w kancelarii parafialnej co najmniej trzy miesiące przed planowaną datą ślubu, aby ustalić datę i godzinę ślubu, oraz spisać Protokół Zawarcia Małżeństwa. Wymagane są następujące dokumenty: Pełny Akt Sakramentu Chrztu św. (oczywiście, jeżeli Chrzest odbył się poza naszą parafią), dokument ten ma ograniczoną ważność, która wynosi 6 miesięcy. Dokumenty z Urzędu Stanu Cywilnego (jeżeli ma być ślub konkordatowy-ważność 3 miesiące). Świadectwo z ostatniej klasy szkoły ponadpodstawowej, z oceną z religii. Dokumenty z nauk przedślubnych i z Poradni Życia Rodzinnego. Filmowanie i robienie zdjęć w kościele w czasie sprawowania sakramentów chrztu czy małżeństwa. Przypominamy, że filmować czy robić zdjęcia mogą tylko osoby, które ukończyły kurs filmowania uroczystości kościelnych i które mogą przedstawić legitymację ukończenia takiego kursu. W kościele nie można używać lampy błyskowej ani fotografować podczas szczególnie ważnych części liturgii: jak np. proklamacja słowa Bożego, w czasie modlitwy eucharystycznej czy modlitwy Ojcze Nasz. Czynność ta ma by wykonana w sposób jak najbardziej dyskretny, nierozpraszający. Maksymalna liczba zdjęć w czasie celebracji wynosi od 20-30. POGRZEB KATOLICKI Rodzina osoby zmarłej zgłasza w parafii datę pogrzebu, a także dostarcza Akt Zgonu, oraz poświadczenie, że osoba zmarła przyjęła Sakrament Namaszczenia Chorych (jeżeli został udzielony). Przypominamy aby najpierw ustalić z kapłanem datę pogrzebu, a następnie na cmentarzu ponieważ w niektóre dniu kapłan, ze względu na pełnione dodatkowe funkcje może być niedostępny. CHORZY Chorzy nie wychodzący z domu, mogą korzystać z sakramentów Spowiedzi i Komunii św. w swoich domach, w każdy pierwszy piątek miesiąca. Należy ich wcześniej zgłosić w zakrystii, podając imię, nazwisko, oraz adres zamieszkania. Na żądanie udzielane jest namaszczanie chorych. Sakrament Komunii świetej Do Komunii św. przystępują osoby które są w stanie łaski uświęcającej a więc bez grzechu ciężkiego. Zasadniczo do Komunii św. powinno się iść podczas każdej Mszy św. nie mniej jednak nie częściej niż raz dziennie. W wyjątkowych sytuacjach można przyjąć Pana Jezusa dwa razy dziennie. Było by rzeczą niezrozumiałą aby dany wierny w czasie Mszy św. będąc w stanie łaski uświecającej nie chciał przystąpić do Komunii św. Poważnym zaniedbaniem jest również postawa uczęszczania na Mszę św. w stanie grzechu ciężkiego przez dłuższy okres czasu. W tym przypadku należy jak najszybciej przystąpić do Spowiedzi św. Przyjęcie Pana Jezusa w stanie grzechu ciężkiego jest świętokractwem. Pewne świadomie zaakceptowane grzeszne postawy mogą na dłuższy czas wykluczyć dane osoby z możliwości przyjęcia sakramentu Spowiedzi i Komunii św. np. wspólne zamieszkanie mężczyzny i kobiety bez sakramentu małżeństwa czy regularne łamanie przykazania nie cudzołóż.

Czy w mojej rodzinie Bóg jest na pierwszym miejscu? Czy w mojej rodzinie modlimy się wspólnie? Czy regularnie i z zaangażowaniem uczestniczę we Mszy św.? Czy nie popełniłem świętokradztwa przyjmując Komunię św. w stanie grzechu śmiertelnego, bez wiary? Czy regularnie się spowiadam? Czy nie trwam w grzechu ciężkim, zwlekając ze spowiedzią św.? Czy nie krzywdziłem bliźnich w myślach: poprzez osądy, potępienie, nienawiść, wywyższanie się nad innych, pożądliwość ciała, zazdrość, poniżanie? Czy nie krzywdziłem bliźnich przez słowa: poprzez obmowę, plotki, kłamstwo, oszczerstwo, przekleństwo, kłótnie, złośliwość, agresję słowną, fałszywe zeznania, krzywoprzysięstwo? Czy nie krzywdziłem bliźnich przez czyny: poprzez brak szacunku do rodziców, do bliźnich, agresję w czynach, oszustwa, kradzież, znęcanie się psychiczne nad innymi, molestowanie seksualne, cudzołóstwo? Czy w życiu kieruję się zasadami Ewangelii i miłością bliźniego? Czy naruszyłem prawo do życia lub zdrowia, sławy lub honoru, albo cudzego majątku? Czy wyrządziłem jakąś szkodę bliźnim? Czy wykonałam aborcję? Czy doradzałem lub spowodowałem aborcję? Czy starałem się pokonywać złe skłonności i namiętności jak zazdrość, nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu, alkoholizm? Czy uczciwie pracuję na utrzymanie swojej rodziny? Czy dbam o rozwój swojej wiary? Czy pamiętam, że nasze dziecko jest nam podarowane przez Boga, czyli nie stanowi naszej własności? Czy jestem wdzięczny/a za dar ojcostwa/macierzyństwa? Czy modlę się za swoje dziecko? Czy zawarłem sakramentalny związek małżeński? Czy pielęgnuję relację małżeńską? Czy dbam o jedność małżeńską? Czy dbam o relację z własnymi rodzicami i rodzicami współmałżonka? Czy nie niszczyłem swojej rodziny przez zdradę małżeńską i zaniedbywanie współmałżonka? Czy nie niszczyłem miłości małżeńskiej przez zmuszanie współmałżonka do współżycia i stosowania antykoncepcji? Czy stosuję naturalne metody planowania rodziny? Czy nie stosowałem w pożyciu małżeńskim nieetycznych środków regulacji poczęć (antykoncepcję mechaniczną, farmakologiczną, pigułki)? Czy z miłością i radością przyjąłem poczęcie i narodziny naszego dziecka? Czy przyjście na świat naszego dziecka jest owocem sztucznego zapłodnienia? Czy okazywałem zainteresowania i czułości dziecku po urodzeniu? Czy dbałem o zaspokojenie podstawowych potrzeb dziecka? Czy właściwe się nim zajmuję? Czy jako ojciec włączam się w opiekę nad dzieckiem? Z jakich powodów pragnę ochrzcić swoje dziecko? Czy kieruje mną autentyczna wiara czy jedynie przywiązanie do tradycji? Czy nie zwlekałem z Sakramentem Chrztu św. dziecka? Czy nie odkładałem go w czasie, okazując lekceważenie? Czy wybrałem chrześcijańskie imię dla dziecka? Czy wybierałem rodziców chrzestnych dziecka pod kątem ich zdolności do wypełnienia konkretnych funkcji (pomoc w wychowaniu religijnym, czyli świadectwo własnego życia religijnego oraz – w razie potrzeby – przejęcie wszelkich trosk związanych z wychowaniem dziecka)? Czy nasze dziecko patrząc w przyszłości na moje życie pozna, na czym praktycznie polega wiara, chrześcijaństwo, przyjaźń z Jezusem? Czy jestem świadomy obowiązków jakie przyjmę na siebie, składając przyrzeczenia podczas obrzędu Chrztu św. dziecka? Czy zamierzam je wypełnić? Czy zdaję sobie sprawę, że obowiązkiem rodziców jest rozbudzić w dziecku wiarę żywą i w pełni świadomą? Czy jeśli posiadam już starsze dzieci, wywiązuję się z obowiązków rodzicielskich? Czy dbam o religijny rozwój starszych dzieci? Czy przygotowałem starsze dzieci na pojawienie się siostry/brata? Czy nie skupiam całej swojej uwagi na najmłodszym dziecku, zaniedbując starsze? Czy nie faworyzuję żadnego ze swoich dzieci? Jaki przeżywam dzień święty, czy to jest czas odpoczynku, bycia z rodziną? Czy potrafię przebaczyć komuś, kto mi wyrządził krzywdę? Czy szkodzę swemu zdrowiu przez nadmierne picie alkoholu, palenie tytoniu, zażywanie narkotyków? Czy odwiedzam krewnych i znajomych, którzy chorują? Czy nie skupiam się tylko i wyłącznie na swojej rodzinie? Czy podjęte przeze mnie decyzje, wybory były zgodne z przykazaniami Bożymi i nie raniły Boga, bliźnich i mnie samego? Czy spełniam uczynki miłosierdzia? Czy budowałem wspólnotę? Czy angażowałem się w życie swojej wspólnoty parafialnej? Czy starałem się jak najlepiej realizować swoje życiowe powołanie? Opracowała: Magdalena Pawełczyk Rachunek sumienia według myśli św. Tereski od Dzieciątka Jezus Cała moja nadzieja była w samym dobrym Bogu… właśnie doświadczyłam, że bardziej warto uciekać się do Niego, niż do Jego świętych. Czy stawiam Boga na pierwszym miejscu w swoim życiu? Czy w swoich wyborach świadomie liczę się z Bogiem? Tak!!! Cóż to za... Rachunek sumienia dziennikarza Czy kocham Boga całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem? Czy wierzę w Boga i w to wszystko, co On objawił, a co Kościół podaje mi do wierzenia? Czy jestem wdzięczny Bogu za talenty, którymi mnie obdarzył? Czy regularnie i z... Rachunek sumienia dla młodej dziewczyny Czy zawsze wierze w Boga, zarówno w chwilach radosnych i smutnych? Czy nie ufam bardziej horoskopom, wróżkom, zabobonom? Czy Bóg zawsze jest w moim życiu na pierwszym miejscu? A może jest coś ważniejszego od Niego (kariera, pieniądze, chłopak, grupa do której... Rachunek sumienia cioci / wujka Czy kocham Boga całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem? Czy wierzę w Boga i w to wszystko, co On objawił, a co Kościół podaje mi do wierzenia? Czy kocham i akceptuję samego siebie? Czy jestem wdzięczny Bogu za życie? Jaki... Rachunek sumienia parafianina Czy kocham Boga całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem? Czy wierzę w Boga i w to wszystko, co On objawił, a co Kościół podaje mi do wierzenia? Czy kocham i akceptuję samego siebie? Czy jestem wdzięczny Bogu za życie? Czy... Rachunek sumienia sportowca Czy kocham Boga całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem? Czy wierzę w Boga i w to wszystko, co On objawił, a co Kościół podaje mi do wierzenia? Czy nie wstydzę się swojej wiary? Czy się jej nie zaparłem? Czy publicznie nie... Najnowsze rachunki sumienia w tej kategorii

Parafia Zbawiciela Świataw Ostrołęce Czytania na dziś Dzisiaj Czcimy Święta Marta Św. Olaf II, król Bł. Urban II, papież POGRZEB KATOLICKI SAKRAMENT MAŁŻEŃSTWA SAKRAMENT NAMASZCZENIA CHORYCH EUCHARYSTIA - I KOMUNIA ŚWIĘTA SAKRAMENT POKUTY SAKRAMENT BIERZMOWANIA SAKRAMENT CHRZTU POGRZEB KATOLICKI Śmierć w rodzinie należy do najbardziej przykrych, często też bardzo trudnych przeżyć. Niech pociechą dla nas będzie wiara w życie wieczne. Jezus zapewnia nas: „Kto wierzy we Mnie, choćby i umarł, żyć będzie”.Przy załatwieniu spraw związanych z pogrzebem konieczny jest akt zgonu z USC, karta zgonu i potwierdzenie przyjęcia sakramentu świętych przed śmiercią (od kapelana jeśli w szpitalu).Ze względu na wyjątkowy charakter, można go zgłaszać poza godzinami kancelaryjnymi. SAKRAMENT MAŁŻEŃSTWA 1. ZGŁOSZENIENarzeczeni zgłaszają osobiście zamiar zawarcia małżeństwa w kancelarii parafialnej - rok przed ślubem (jednak nie później niż 6 miesięcy) przed planowanym terminem ślubu. Na to spotkanie przynoszą wypełnioną Kartą zgłoszenia do sakramentu małżeństwa, którą możecie pobrać tu: KARTA ZGŁOSZENIA DO SAKRAMENTU MAŁŻEŃSTWA oraz z dokument kursu przedmałżeńskiego.(Na zakończenie spotkania w kancelarii parafialnej duszpasterz poinformuje Was o konieczności odbycia obowiązkowych Spotkań dla narzeczonych i ukaże Wam formy i możliwości ich realizacji. Ponadto powie o spotkaniach w Poradni, o obowiązku odprawienia spowiedzi, o terminie spisania protokołu przedślubnego, wygłoszeniu zapowiedzi oraz przekaże Wam Dokument uczestnictwa narzeczonych w przygotowaniu bezpośrednim do sakramentu małżeństwa w Diecezji Łomżyńskiej, w którym należy odnotować kolejne etapy bezpośredniego przygotowania do ślubu.)2. SPOTKANIE DLA NARZECZONYCHinformacje o tych spotkaniach na diecezjalnej stronie:3. PROTOKÓŁ PRZEDMAŁŻEŃSKINa trzy/jeden miesiąc przed ślubem, proszę o umówienie się telefoniczne z księdzem Proboszczem (tel. 29 760 59 07 w. 12) celem sporządzenia protokołu potrzebne do spisania protokołu:1. Dowód Świadectwo Świadectwo bierzmowania (jeśli na świadectwie chrztu nie ma adnotacji o przyjęciu sakramentu bierzmowania). UWAGA: Świadectwo chrztu jest ważne tylko przez 6 miesięcy od daty wystawienia. Jeśli sakramenty chrztu i bierzmowania były udzielane w parafii, gdzie będzie spisywany protokół, nie trzeba wcześniej zaopatrywać się w takie Dokumenty z Urzędu Stanu Cywilnego w przypadku małżeństwa konkordatowego (są one ważne tylko 6 miesięcy od daty wystawienia); ewentualnie odpis aktu małżeństwa cywilnego - wcześniej już Świadectwo uczestnictwa w szkolnej katechizacji przedmałżeńskiej, tzw. kurs Świadectwo uczęszczania na lekcję religii (z ostatniej klasy).7. dane świadków sakramentu (imię, nazwisko, wiek, adres zamieszkania)8. Dokument uczestnictwa narzeczonych w przygotowaniu bezpośrednim do sakramentu małżeństwa w Diecezji Łomżyńskiej. Powinny być w nim odnotowane: spowiedzi przedślubne i spotkania dla narzeczonych. Jeśli spotkania czy spowiedź są zaplanowane jeszcze po terminie spisania protokołu, Dokument należy pokazać duszpasterzowi, a dostarczyć go do kancelarii tuż przed dodatkowe:8. Jeżeli związek małżeński chce zawrzeć osoba, która ma stwierdzoną nieważność pierwszego małżeństwa przez sąd kościelny, zobowiązana jest przedstawić prawomocny wyrok lub dekret trybunału kościelnego, stwierdzający nieważność tego Jeżeli związek małżeński chce zawrzeć wdowiec lub wdowa, należy przedłożyć akt zgonu Jeżeli małżeństwo ma być zawierane poza parafią zamieszkania narzeczonych należy wybrać jedną z opcji:– otrzymać pozwolenie z parafii zamieszkania jednego z narzeczonych do przeprowadzenia formalności w parafii ślubu (tzw. delegację);– lub wypełnić formalności w parafii zamieszkania jednego z narzeczonych i otrzymać dokument uprawniający do zawarcia ślubu w wybranej parafii (tzw. licencję) SAKRAMENT NAMASZCZENIA CHORYCH Choroba i cierpienie chrześcijanina mają wielkie znaczenie dla samego chorego jak i dla całego świata. W ochrzczonym żyje Chrystus, ochrzczony cierpi z Chrystusem i przez to przyczynia się do zbawienia własnego i całego świata. Zadaniem chorego jest, aby swoim przykładem napominał innych, by nie zapomnieli o sprawach istotnych i wartościach wyższych. Dopomaga mu w tym przyjęcie sakramentu namaszczenia, w którym do chorego przychodzi Chrystus Pan, Ten, który troszczy się o chorych, uzdrawia ich dusze i ciała; cierpiał dla nas, ludzi i zbawia nas prze ofiarę swoich namaszczenia chorych udziela łaski Ducha Świętego, która podnosi zaufanie człowieka chorego do Boga, umacnia go w cierpieniach, pomaga mu do zbawienia, pomaga wrócić do zdrowia, jeśli jest to pożyteczne dla zbawienia duszy, gładzi grzechy powszednie, a również ciężkie, jeśli przyjęcie sakramentu pojednania jest poproszenia kapłana ciąży na najbliższej rodzinie chorego. W przypadku ciężkiej choroby lepiej poprosić kapłana wcześniej, bowiem jest to sakrament umocnienia. Sakrament ten może być przyjmowany w wielokrotnie, a nie tylko w przypadkach mieszkania: stół nakryty białym obrusem, krzyż, świeca, waciki, woda do popicia dla chorego. W czasie udzielania sakramentu namaszczenia chorych powinni modlić się wspólnie także namaszczenia chorych można udzielić w następujących przypadkach:jeśli jest poważna chorobaosobom starszym wiekiemprzed operacją medycznąnieprzytomnym lub psychicznie chorym, jeśli można przypuszczać, że w normalnych warunkach życzyłyby sobie przyjęcia tego TEGO NIE UDZIELA SIĘ ZMARŁYM!Sakrament chorych w naszej parafii udzielany jest podczas Dnia Chorego (11 luty), w rekolekcje adwentowe i wielkopostne dla osób obłożnie chorych, które wcześniej zostały zgłoszone w kancelarii parafialnej, a w niebezpieczeństwie śmierci o każdej porze. EUCHARYSTIA - I KOMUNIA ŚWIĘTA Najświętszy Sakrament jest to prawdziwe Ciało i prawdziwa Krew Pana Jezusa. Jezus ustanowił Najświętszy Sakrament w Wielki Czwartek podczas Ostatniej Wieczerzy. Msza święta to Ofiara i Uczta Nowego Testamentu, w której Pan Jezus pod postaciami chleba i wina ofiaruje się za nas swojemu Ojcu i daje nam do spożycia swoje Ciało i Krew. W pełni uczestniczymy w Eucharystii poprzez wsłuchanie się w Słowo Boże, modlitwę, śpiew i przyjęcie Chrystusa przygotowanie do przyjęcia Pierwszej Komunii św. odbywa się w ramach katechizacji szkolnej. Natomiast w parafii zamieszkania (nie zameldowania), rodzice zgłaszają w miesiącu wrześniu, do księdza opiekuna, dzieci pragnące przystąpić do I Komunii św. Potrzebne jest do tego świadectwo chrztu - zwolnieni są ci, których dzieci były chrzczone w naszej parafii. Rodziców wraz z dziećmi zachęcamy do uczestniczenia, przez cały rok w niedzielnej Mszy św. o godz. 11:30, w czasie której, kierowane jest specjalne słowo do dzieci a po zakończeniu liturgii przekazywane są bieżące udzielenia Pierwszej Komunii św. odbywa się, co roku w I i II niedzielę maja o godz. 13: pierwszej spowiedzi (sakr. pokuty i pojednania) dzieci, wraz z rodzicami przystępują w poprzedzającą uroczystość św. dla dzieci obchodzących I rocznicę przyjęcia Ciała Pana Jezusa sprawowana jest w Uroczystość Zesłania Ducha Świętego (np. 2010 r. - 23 maja) SAKRAMENT POKUTY Każdy grzech oddala człowieka od Boga, zrywa więź nawiązaną w sakramencie chrztu świętego, nie pozwala w pełni korzystać z Bożej łaski. W sakramencie pojednania Bóg za pośrednictwem Kościoła, którego przedstawicielem jest kapłan, przebacza nam popełnione grzechy, darowuje, przynajmniej częściowo karę za grzechy oraz na nowo obdarowuje łaską i wierzący korzysta z dobrodziejstwa sakramentu pojednania godnie i możliwie często, a bezzwłocznie w przypadku popełnienia grzechu ciężkiego (świadome i dobrowolne przekroczenie przykazań Bożych lub kościelnych w rzeczy ważnej).Spowiedź na każdej Mszy św. oraz w czasie rekolekcji adwentowych i wielkopostnych w wyznaczonym dobrej spowiedzi:Rachunek sumienia - przypomnienie sobie wszystkich grzechów od ostatniej, dobrze odprawionej za grzechy - boleść duszy z powodu zranienia Boga - Najlepszego Ojca. Bóg bez żalu nie odpuszcza żadnego poprawy - postanowienie unikania wszystkich grzechów, zwłaszcza ciężkich oraz sposobności do grzechu. Postanowienie to dotyczy także naprawy wyrządzonego spowiedź - wyznanie wszystkich zapamiętanych od ostatniej spowiedzi grzechów przed kapłanem (Boga nigdy nie okłamię).Zadośćuczynienie - wypełnienie zadanej przez kapłana pokuty i naprawienie wszystkich szkód (w miarę możliwości) wyrządzonych przez grzech. SAKRAMENT BIERZMOWANIA Sakrament bierzmowania wraz z chrztem i Eucharystią należy do ,,sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego". Przyjęcie tego sakramentu jest konieczne jako dopełnienie łaski chrztu. ,,Przez sakrament bierzmowania (ochrzczeni) jeszcze ściślej wiążą się z Kościołem, otrzymują szczególną moc Ducha Świętego i w ten sposób jeszcze mocniej zobowiązani są, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa, do szerzenia wiary słowem i uczynkiem oraz do bronienia jej". Skutkiem sakramentu bierzmowania jest pełne wylanie Ducha Świętego, jakie niegdyś stało się udziałem Apostołów w dniu bierzmowania w naszej parafii jest sprawowany przez Księdza Biskupa, co roku. Najczęściej jest on udzielany wiosną, w miesiącu marcu lub do niego uczniowie klas ósmych Szkoły Podstawowej, którzy mieszkają na terenie naszej parafii, niezależnie do jakiej szkoły uczęszczają. Dorośli, którzy sakramentu bierzmowania nie przyjęli wcześniej, mogą również do niego przystąpić. W tym celu powinni odpowiednio wcześniej zgłosić się do kancelarii parafialnej celem uzyskania szczegółowych zgłaszają się na początku ósmej klasy Szkoły Podstawowej, w miesiącu wrześniu. Czynią to składając prośbę (deklarację) podpisaną przez siebie i rodziców, na ręce księdza prowadzącego przygotowanie. Otrzymują również pomoce: indeks i katechizm którzy byli ochrzczenia poza naszą parafią, powinni jak najszybciej dostarczyć świadectwo do bierzmowania przygotowuje się przez:Systematyczne uczestniczenie w niedzielnej Mszy św. (najlepiej o godz. 10:00)Korzystanie z sakramentu pokuty i pojednania - raz w miesiącu (najlepiej przed pierwszym piątkiem miesiąca)Branie czynnego udziału w spotkaniu grupy do w nabożeństwach: różańcowym, drodze krzyżowej oraz do bierzmowania odpowiednio wcześniej obiera sobie imię bierzmowania (musi to być imię osoby świętej). Patronem bierzmowanego powinna być osoba bliska osobowości kandydata, którą chciałby naśladować. Wybór patrona nie powinien być podyktowany wpływem mody czy też opinii otoczenia. Tu znajdziesz spis imion świętych i charakterystykę ich sylwetek. Świadkami bierzmowania powinni być rodzice chrzestni kandydata, a gdy jest to niemożliwe, wówczas inna osoba która ukończyła 16 lat, jest katolikiem, bierzmowanym i przyjęła już sakrament Najświętszej Eucharystii oraz prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką ma pełnić, nie jest ojcem lub matką kandydata. SAKRAMENT CHRZTU Chrzty w naszej parafii odbywają się w każdą pierwszą i trzecią niedzielę miesiąca w czasie Mszy św. o godz. tygodnie przed chrztem należy zgłosić się do kancelarii parafialnej z odpisem aktu urodzenia dziecka, świadectwem ślubu kościelnego oraz świadectwem moralności rodziców chrzestnych wystawionym przez duszpasterza parafii, w której mieszkają. Świadectwa to należy koniecznie dostarczyć w dniu spisywania aktu chrztu. Prosimy o zastanowienie się przy wyborze imienia dla dziecka. Polskie imiona są piękne i jest z czego wybrać, nie musimy brać przykładów z innych krajów. Co prawda decyzja należy do rodziców, ale należy wziąć pod uwagę również dobro dziecka, by gdy stanie się dorosłe nie zastanawiało się dlaczego rodzice dali mu takie imię, a nie sobotę poprzedzającą chrzest, w czasie Mszy św. o godz. 1800 jest okazja do spowiedzi, natomiast bezpośrednio po niej rodzice i chrzestni uczestniczą w konferencji dniu chrztu należy przybyć do kościoła ok. 15 minut przed uroczystością i stanąć w drzwiach głównych posiadać świecę chrzcielną oraz białą szatę (zaleca się ubranko, w które będzie można ubrać dziecko).Przed chrztem zarówno rodzice (o ile stan prawny im na to pozwala) jak i rodzice chrzestni powinni przystąpić do sakramentu czasie Mszy św. należy przystąpić do Komunii św. Dobrze jest ofiarować tę Komunię w intencji chrzestnymi mogą być ci, którzy:ukończyli 16 rok życiaprzyjęli Sakrament Eucharystii i Bierzmowania są praktykującymi katolikami i prowadzą życie zgodne z zasadami wiarychrzestnymi nie mogą być osoby żyjące w małżeństwie bez ślubu kościelnego, a także ci z młodzieży, którzy nie uczęszczają na katechizację.

Sakramenty Sakramenty Nowego Prawa zostały ustanowione przez Chrystusa. Jest ich siedem: chrzest, bierzmowanie, Eucharystia, pokuta, namaszczenie chorych, sakrament święceń i małżeństwo. Sakramenty te obejmują wszystkie etapy i wszystkie ważne momenty życia chrześcijanina: sprawiają narodzenie i rozwój chrześciajańskiego życia wiary, uzdrowienie i dar posłania. Wiadać w tym pewne podobieństwo, jakie istnieje między etapami życia naturalnego a etapami życia duchowego. (...), sakramenty tworzą pewną strukturę, w której każdy ma swoje żywotne miejsce. CHRZESTI KOMUNIA ŚWIĘTABIERZMOWANIESPOWIEDŹMAŁŻEŃSTWONAMASZCZENIE CHORYCH Chrzest Co zrobić, aby ochrzcić dziecko? Chrzty w naszej parafii mają miejsce w drugą i czwartą niedzielę miesiąca na Mszy o 12:30 oraz w pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia lub Wielkanocy. Około dwóch miesięcy przed chrztem należy zgłosić się do kancelarii z następującymi dokumentami: - skrócony akt urodzenia dziecka z Urzędu Stanu Cywilnego (do wglądu) - danymi rodziców chrzestnych (imię, nazwisko, wiek, adres zamieszkania) - rodzice chrzestni, którzy nie mieszkają w naszej parafii, muszą dostarczyć w dniu chrztu zaświadczenie, że są wierzącymi i praktykującymi katolikami, wystawione przez duszpasterza z parafii, gdzie mieszkają; chrzestni mieszkający w naszej parafii zaś zostają zaakceptowani (lub nie) przez duszpasterzy naszej parafii. WSZYSCY RODZICE I CHRZESTNI MAJĄ OBOWIĄZEK WZIĄĆ UDZIAŁ W KATECHEZIE NA TEMAT CHRZTU, KTÓRA ODBYWA SIĘ W SALI PARAFIALNEJ, ZAZWYCZAJ W PIERWSZĄ NIEDZIELĘ MIESIĄCA O GODZ. 19. Przypominamy, że rodzice chrzestni muszą spełniać następujące warunki: - ukończone 16 lat; - bierzmowanie: - być wierzącym i praktykującym katolikiem, tzn. uczestniczyć w każdą niedzielę w Eucharystii i regularnie się spowiadać; - mieć uregulowaną sytuację sakramentalną (tzn. nie żyć w związku niesakramentalnym). Warto pamiętać, że członkiem danej parafii staje się, mieszkając 3 miesiące na jej terenie. Prosimy więc kandydatów na rodziców chrzestnych o kierowanie się po stosowne zaświadczenie do odpowiedniej parafii. Osoby nie mieszkające w naszej parafii, ale pragnące w naszym kościele ochrzcić swoje dziecko, mają obowiązek dostarczyć zgodę z parafii miejsca zamieszkania. Rodzice i chrzestni muszą się stawić 15 minut przed chrztem w zakrystii, aby podpisać dokumenty i dostarczyć zaświadczenie o odbytej spowiedzi, a chrzestni nie mieszkający w naszej parafii zaświadczenie o dopuszczeniu do godności chrzestnego. I Komunia święta Jak wygląda przygotowanie do I Komunii świętej?Do przyjęcia I Komunii św. przygotowują się uczniowie klas trzecich szkoły podstawowej. Przygotowanie przebiega dwoma torami:- przygotowanie w szkole - w trakcie religii, prowadzą je katecheci uczący w szkołach na terenie parafii; - przygotowanie w kościele - polega na udziale w niedzielnej Mszy o 11, w nabożeństwach okresowych (różaniec, roraty, Droga Krzyżowa), celebracjach liturgicznych (odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych), próbach bezpośrednio przygotowujących do uroczystości. Ponadto rodzice są zobowiązani do uczestnictwa w comiesięcznych spotkaniach organizowanych w kościele. Kliknij w obrazek poniżej aby go pobrać: I Komunia Święta w 2023 roku planowana jest na 14 maja (propozycja godz: i 21 maja (propozycja godz: natomiast Rocznica I Komunii Świętej - 28 maja. Jeżeli dziecko nie należy do parafii tutejszej (czyli do Parafii św. Brata Alberta) to, aby mogło przystąpić do I Komunii Świętej w naszej parafii, wymagana jest zgoda księdza proboszcza parafii, do której należy dziecko. Zgodę taką należy dostarczyć razem ze składanymi dokumentami wraz z deklaracją rodziców - wzór formularza (na stronie). Inne szczegółowe informacje dotyczące przygotowania, organizacji i przebiegu I Komunii Świętej będą podawane w roku szkolnym 2022/23. Kliknij w obrazek poniżej aby go pobrać: Bierzmowanie Przygotowanie młodzieży do bierzmowania Przygotowanie młodzieży do bierzmowania trwa dwa lata. Przygotowanie polega na: - regularnym udziale w życiu sakramentalnym Kościoła; - udziale w spotkaniach. Za organizację i przeprowadzenie odpowiada ks. Wikariusz Marek Karwacz. Spowiedź Pięć warunków Sakramentu Pokuty i Pojednania: • Rachunek sumienia. • Żal za grzechy. • Mocne postanowienie poprawy. • Szczera spowiedź • Zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu. Przychodząc do spowiedzi trzeba zastanowić się, przypomnieć sobie i uświadomić grzechy popełnione od ostatniej spowiedzi, aby potem móc wzbudzić w sobie żal za grzechy i postanowienie poprawy. Dlatego spowiedź zawsze trzeba rozpocząć od dobrego rachunku sumienia. Sposób przeprowadzenia rachunku sumienia Po modlitwie jest czas na przypomnienie sobie wszystkich grzechów, którymi od ostatniej spowiedzi Boga się obraziło. Chodzi przede wszystkim o grzechy ciężkie. Pomocą w tym może być gotowy rachunek sumienia, jaki znaleźć może w niejednej książeczce do nabożeństwa. „Do przyjęcia sakramentu pokuty należy przygotować się przez rachunek sumienia, przeprowadzony w świetle słowa Bożego. Najbardziej nadają się do tego teksty, których należy szukać w katechezie moralnej Ewangelii i Listów Apostolskich: w Kazaniu na Górze i pouczeniach apostolskich /Katechizm Kościoła Katolickiego, 1454/. W rachunku sumienia należy poznać: 1. liczbę i rodzaj grzechów ciężkich,2. grzechy powszednie i grzechy zaniedbania,3. grzechy popełnione w uczynkach, słowami oraz myślą, pragnieniem i wyobrażeniem,4. grzechy popełnione przez nie zachowanie poszczególnych przykazań Bożych, kościelnych oraz zakazów i nakazów wypływających z życia społecznego,5. grzechy popełnione przeciw Bogu, ale także przeciw ludziom i własnej osobie, własnemu życiu i zdrowiu,6. grzechy związane z własną pracą, zawodem, urzędem czy stanowiskiem,7. grzechy związane z życie małżeńskim, rodzinnym, sumienia ma na celu pomóc poznać samego siebie, ocenić siebie i to w świetle Ewangelii, Chrystusowego Krzyża, przykazań Bożych, obowiązków oraz moralności chrześcijańskiej. Na rachunku sumienia trzeba mi poznać swoje zaniedbania, niedoskonałości, niewierności, niewykorzystanie czasu i okazji do dobrego, itp. Rachunek sumienia musi objąć całe nasze życie, a nie tylko jakiś jego wycinek. Wiadomo, że inny będzie rachunek sumienia dziecka, inny młodzieńca, inny osoby duchownej i zakonnej, a jeszcze inny dorosłych: ojców i matek, urzędników, rzemieślników czy zwyczajnego kierowcy samochodowego. Na rachunek sumienia przed spowiedzią trzeba sobie umieć znaleźć czas i spokój. W tym celu trzeba się głęboko zastanowić, wejść w siebie i jeszcze raz przypomnieć sobie pewne zdarzenia, z których wyszedłem z grzechem. Pośpiech, powierzchowność i brak wnikliwości jest pierwszym wrogiem rachunku sumienia. Nie może być tak, że penitent przychodzi do kościoła i od razu, bez rachunku sumienia i dalszego przygotowania przystępuje do spowiedzi, zakładając, że na spowiedzi coś powie. Spowiedź św. to wyznanie własnych grzechów, zaś wyznać można tylko te, które są znane, i które zostały przypomniane. W rachunku sumienia należy zwrócić uwagę nie tylko na grzechy zewnętrzne, ale także na wewnętrzne, popełnione w myślach, pragnieniach, pożądaniach, wyobraźni, itp. Rachunek sumienia nie jest rozliczaniem się niewolnika z panem, oskarżonego z sędzią, ucznia z nauczycielem, ale stawaniem przed Bogiem, przed Prawdą, przed swoimi grzechami. Sakrament małżeństwa Droga do małżeństwa - kilka kroków... 1. Pierwszy krok: należy dobrze duchowo przygotować się do przyjęcia sakramentu. Pomaga w tym cykl katechez, zwanych potocznie kursem przedmałżeńskim. Składa się on z 10 spotkań. W naszej parafii mają one miejsce w soboty o g. 19 jesienią. O rozpoczęciu kursu informujemy zawsze z wyprzedzeniem. 2. Drugi krok: należy zarezerwować termin. Warto uczynić to dość szybko, aby się nie okazało, że ktoś inny zajął już nasz termin. 3. Trzeci krok: Sześć miesięcy przed ślubem należy zacząć gromadzić dokumenty (nie wcześniej, bo dokumenty państwowe i kościelne są ważne 6 miesięcy): - świadectwa chrztu (z parafii chrztu) - na świadectwie powinna być adnotacja o przyjętym sakramencie bierzmowania; jeśli jej nie ma, należy dostarczyć świadectwo przyjęcia tego sakramentu z parafii, gdzie był przyjmowany; jeśli ktoś przyjmował sakramenty w naszej parafii, oczywiście nie musi przynosić żadnych dokumentów; - zaświadczenie o odbyciu nauk przedmałżeńskich; - dokumenty z Urzędu Stanu Cywilnego (3 egzemplarze); - dane świadków (imię, nazwisko, wiek, miejsce zamieszkania). 4. Czwarty krok - zapowiedzi, wykluczające przeszkody, uniemożliwiające zawarcie związku małżeńskiego. W naszej parafii wygłaszamy je przez dwie niedziele z rzędu na Mszy o g. 12:30. Strona nie pochodząca z naszej parafii musi udać się ze stosownym dokumentem do swojej parafii i po wygłoszeniu tam zapowiedzi, przynieść potwierdzenie. 5. Piąty krok - spisanie protokołu przedślubnego. Jeśli narzeczeni dostarczą wszystkie dokumenty, to wówczas duszpasterz spisuje protokół, mający ocenić ważność małżeństwa. Można go spisać jeszcze przed załatwieniem formalności związanych z zapowiedziami. 6. Szósty krok - podpisanie dokumentów. Narzeczeni podpisują dokumenty w tygodniu poprzedzającym ślub lub w dniu ślubu. Świadkowie czynią to w dniu ślubu (ok. 15 min. przed w zakrystii), wtedy także dostarczają obrączki. 7. Siódmy krok - zawarcie związku małżeńskiego. Jeśli narzeczeni chcą zawrzeć sakrament w innej parafii, a wszystkie formalności załatwić u nas, na koniec otrzymują tzw. licencję, potwierdzającą wypełnienie wszystkich procedur. Jeśli narzeczeni nie chcą załatwiać formalności w naszej parafii, zgłaszają się po tzw. substytucję, czyli pozwolenie na odbycie w/w kroków poza naszą parafią. Namaszczenie chorych Dla wielu wiernych jest to głębokie religijne przeżycie, które umacnia, dodaje sił i umożliwia zachowanie chrześcijańskiej postawy w godzinach cierpienia. Sam Chrystus zostawił nam ten sakrament w trosce o nasze zdrowie fizyczne, psychiczne i duchowe. Bardzo często namaszczenie chorych jest mylone z Wiatykiem, czyli Komunią św. udzielaną umierającym. Ta może zostać udzielona człowiekowi nawet po raz trzeci, gdy przyjął on już dwa razy Komunię św. w tym dniu, ale uległ na przykład wypadkowi i znalazł się w niebezpieczeństwie śmierci. Jest to jednak sakrament dla umierających, ale nie dla chorych. Jezus Chrystus, przychodząc na ziemię, spotkał się z tym, co jest dla wielu chrześcijan najtrudniejsze, z cierpieniem, którego kresem jest śmierć. Z chwilą gdy objawił swoją nadprzyrodzoną moc, wszyscy dotknięci cierpieniem fizycznym i duchowym przychodzili do Niego, prosząc o ratunek. Sam również spotkał się z cierpieniem wówczas, gdy zdradził Go przyjaciel, podczas biczowania, cierniem ukoronowania, podczas drogi krzyżowej, kiedy szydzono i drwiono z Niego oraz podczas samego ukrzyżowania. Ile razy spoglądamy na Jego krzyż, wiemy, że wiele wycierpiał i próbujemy w tym znaku ukryć nasze cierpienia, ale i nasze nadzieje ufając, że przyniosą one błogosławione owoce. Skoro krzyż Jezusa stał się narzędziem zbawienia, należy każdy życiowy "krzyż", cierpienie, chorobę traktować jako przestrzeń, na której mogę wzrastać, doskonalić siebie i innych. Ewangelista Marek wspomina, że uczniowie Chrystusa namaszczali chorych i uzdrawiali. A św. Jakub w swoim Liście mówi o tradycji pierwszych pokoleń chrześcijan: "Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone" (Jk 5, 14-15). Katechizmowa definicja sakramentu brzmi - jest to znak widzialny łaski niewidzialnej. Czytelnym znakiem namaszczenia jest oliwa. Tę używaną przez kapłana oliwę konsekruje biskup w "matce" wszyskich kościołów diecezji czyli katedrze w Wielki Czwartek, po czym rozprowadzona jest ona po wszystkich parafiach, aby kapłani mogli ubogacać ludzi cierpiących sakramentem chorych. KTO MOŻE PRZYJĄĆ SAKRAMENT NAMASZCZENIA CHORYCH? Jest to sakrament chorych, a więc: należy namaścić tych wiernych, których życie jest zagrożone z powodu choroby lub podeszłego wieku można go udzielić powtórnie, jeśli chory po przyjęciu tego sakramentu wyzdrowiał i ponownie zachorował albo w czasie trwania tej samej choroby nastąpiło poważne pogorszenie powinniśmy go przyjąć wtedy, kiedy idziemy na operację przyjmują ten sakrament Ci, którzy czują się słabo, zwłaszcza po sześćdziesiątym roku życia (mogą przystępować do tego sakramentu nawet raz w roku) może zostać udzielony dzieciom pod warunkiem jednak, że osiągnęły odpowiednie rozeznanie i mają świadomość, że w sakramencie tym przychodzi Chrystus, aby podźwignąć je w cierpieniu udziela się go nieprzytomnym chorym lub tym, którzy utracili używanie rozumu, pod warunkiem, że istnieje prawdopodobieństwo, iż jako wierzący poprosiliby o to, gdyby byli przytomni nie udziela się namaszczenia zmarłym (sakramenty są przeznaczone tylko dla żyjących), chyba że istnieje wątpliwość, czy chory zmarł naprawdę i wówczas można udzielić go warunkowo SKUTKI PRZYJĘCIA SAKRAMENTU NAMASZCZENIA CHORYCH: poprawia zdrowia chorego oczyszcza z grzechów (gdyby człowiek popełnił grzechy ciężkie, a nie mógł skorzystać z sakramentu pokuty, spowiedzi świętej, to wtedy ten sakrament gładzi grzechy. Może więc być udzielony zarówno człowiekowi w stanie łaski uświęcającej, jak i grzesznikowi w stanie grzechu ciężkiego) jest pomocą potrzebną do wykorzystania czasu cierpienia i zachowania postawy godnej chrześcijanina (cierpienie jest wielką próbą wiary w prawdę, że Bóg jest Miłością, dlatego że w naszym życiu nie rozumiemy sytuacji, jak wszechmocny Bóg, mogąc usunąć cierpienie, pochyla się nade mną i zgadza się na moje cierpienie. I tu jest potrzebna łaska odkrycia sensu cierpienia) pozwala człowiekowi wykorzystać cierpienie dla udoskonalenia własnego i dla zbawienia innych (dzięki otrzymanemu sakramentowi, pomimo bólu cierpienia, doświadczenia choroby nieuleczalnej, powracającej, z wiarą i szacunkiem możemy przyjąć Komunię św.) ODWIEDZINY CHORYCH W NASZEJ PARAFII Chorych i cierpiących naszej parafii kapłani odwiedzają z posługą sakramentalną w każdy I piątek miesiąca od godz. W sytuacji nagłej potrzeby udzielenia sakramentu namaszczenia chorych prosimy o bezpośredni kontakt z księdzem. JAK SIĘ PRZYGOTOWAĆ? Przed przyjściem kapłana należy przygotować stolik przykryty białym obrusem, na którym stawia się zapalone świece oraz krzyż, a także wodę święconą i trochę waty (gdy ma być udzielony sakrament namaszczenia). Jeśli nie ma wody święconej, można użyć wody zwykłej i poprosić kapłana o poświęcenie jej. Na tak przygotowanym stoliku kładzie kapłan Najświętszy Sakrament oraz oleje. Jeżeli chory chce wyspowiadać się z grzechów, członkowie rodziny powinni wyjść z pokoju, ale dobrze by było, gdyby po zakończeniu spowiedzi wrócili i włączyli się w modlitwę. Chorzy przygotowują się do sakramentu poprzez modlitwę. Należy zachęcać ich do modlitwy w samotności, z rodzinami, przyjaciółmi lub tymi, którzy sprawują nad nimi opiekę. UZDROWIENIE CHORYCH ? MÓDL SIĘ ZA NAMI!

maharet1092 20 września 2012, 21:14 Chodzi o to, ze nie mam ślubu kościelnego, a potrzebuję papierka by być mam zamiar sama od siebie nie mówić nic na temat seksu, ale boję się, ze spowiednik będzie drążył jakieś pomysły. Dołączył: 2009-08-11 Miasto: Warszawa Liczba postów: 1215 20 września 2012, 22:09 (...)No ale dla mnie to straszna hipokryzja. Przed ołtarzem będziesz przysięgać, że zadbasz o katolickie wychowanie dziecka... Po co robić takie szopki...? Skoro jesteś niewierząca to trzeba było odmówić bycia chrzestną... Po co chrzcić dziecko skoro ma nie być wychowane w wierze...? Przecież to nie jest nie przyszło Ci do głowy,że jedna osoba w związku jest niewierząca, a druga wierząca? I co wtedy? Moja znajoma chodzi do kościoła i bardzo chciałaby ślub w kościele, ale jej facet był przeciwny i mają tylko cywilny. Co ma zrobić: rzucić mężczyznę, którego kocha z takiego powodu? Życie jest nieco bardziej skomplikowane niż się wydaje forumowym umoralniaczom Dołączył: 2011-04-28 Miasto: Warszawa Liczba postów: 1089 20 września 2012, 22:15 pójdź do spowiedzi i powiedz prawdę... tzn te grzechy, za które na prawdę żałujesz i możesz uniknąć powtórzenia. jako że sex do tego nie należy, to po prostu przemilcz. ja przed ślubem poszłam do spowiedzi i po prostu z księdzem rozmawiałam, ale o tym że 5 lat "spółkowaliśmy" nie jestem złym człowiekiem? - nieskromnie powiem, że nie sądzęczy jestem złym katolikiem? - po prostu bardziej ochrzczone i wychowywane w tradycji. co do wiary będą miały swój wybór, jak troszkę ja przy córce 2 lata temu nie potrzebowałam zaświadczeń o spowiedzi od chrzestnych, a teraz przy synku i rdzice i chrzestni dostali cenzurkę do podpisania. Dołączył: 2012-06-04 Miasto: Warszawa Liczba postów: 1802 20 września 2012, 22:32 XXkilo napisał(a):bomboladaa napisał(a):dokładnie, po co sie bierzesz za bycie Matką Chrzestną? jestes Katoliczka ? kłamstwo za kłamstwem Cie ludziska dajcie spokój. Umoralniacze się znaleli, tylko mocherowych beretów Wam zyje "w grzechu" 7 lat i jestem od 2 matką chrzestna. Dla chrzesnicy zrobie wszystko, zajelabym sie nia jesli bylaby mialam jak osobiscie odebrac zaswiadczenia o chrzcie, mama mi odebrala. Nikt nie pytal o spowiedz, spowiadalam sie we wlasnym zakresie. Ja musiałam się spowiedzieć, żeby dostać karteczkę, że mogę zostać chrzestną. Oczywiście, musiałam też skłamać na temat seksu, bo inaczej ksiądz by mi nie pozwolił (tak było z moją ciocią, która miała być jako pierwsza chrzestną małego - katoliczka, ale ma nieślubne dziecko i ksiądz powiedział, że ona nie może być chrzestną). Cóż, tak już jest... A zrobiłam to, bo mnie poproszono. Co mówić? To zależy. Jeśli mieszkasz z jakimś facetem i ksiądz o tym wie, to chyba nie ma co kłamać. Ale powiedz, że "planujesz ślub kościelny, gdy będzie taka możliwość". A jeśli nie, to powiedz, ze seksu nie uprawiasz i już. Między nogi Ci nie zajrzy. maharet1092 20 września 2012, 22:34 Mam cywilny, ale ksiądz o tym nie wie, bo mnie nie zna. Dołączył: 2012-06-04 Miasto: Warszawa Liczba postów: 1802 20 września 2012, 22:38 maharet1092 napisał(a):Mam cywilny, ale ksiądz o tym nie wie, bo mnie nie na Twoim miejscu (w razie naciskania i drążenia) bym powiedziała prawdę, że masz cywilnego męża, bo to i tak pewnie wyjdzie w że póki co ślubu kościelnego nie bierzecie, bo dopiero zbieracie pieniądze, czy coś, ewentualnie że mąż ma rozwód i niestety, chociaż bardzo tego pragniesz, nie możecie. Ksiądz na 99% zrozumie i nie będzie robił problemów. Dołączył: 2012-06-01 Miasto: Poznań Liczba postów: 6326 20 września 2012, 22:50 Zaświadczenia o odbytej spowiedzi, ja nie wiem, co te klechy jeszcze wymyślą aby ludziom utrudnić życie... Salemka 20 września 2012, 22:55 Qwudy napisał(a):Spowiedź będzie nie szczera nie mówiąc o wszystkim...Salemka a kto teraz pełni obowiązki chrzestnej? Mało jest takich osób, bardzo mało. Ja mimo że chrzestną mam wierzącą jakoś nigdy mnie nawet do kościoła nie zaprowadziła. Elianaa napisał(a):Matyliano napisał(a):juz widze,jak wszystkie wierzace vitalijki przed zostaniem chrzestna ,leca szybko brac koscielny a potem co niedziela do 18 dzieciaka stukaja do drzwi i do kosciola targaja,albo umawiaja sie na wspolne czytanie biblii... no blagam. i nie znam żadnej matki chrzestnej ,ktora wypelnialaby ten obowiazek. nie te czasy .. Napisanie idealnie :)Dlatego mam wrażenie, że ten sakrament to tylko po to, żeby księdzu zapłacić i żeby rodzina dała prezenty. No bo przecież jaki inny cel tego wszystkiego w takim razie? I żeby było jasne - jestem agnostyczką i już dawno odsunęłam się od Kościoła i się z nim nie nie zależy mi na umoralnieniu, a ewentualnie skłonieniu do chyba nawet sama udzielałam się w Twoim wątku ;) ale nie skojarzyłam, że to Twój. Edytowany przez Salemka 20 września 2012, 22:57 Dołączył: 2012-06-04 Miasto: Warszawa Liczba postów: 1802 20 września 2012, 22:59 Salemka napisał(a):Qwudy napisał(a):Spowiedź będzie nie szczera nie mówiąc o wszystkim...Salemka a kto teraz pełni obowiązki chrzestnej? Mało jest takich osób, bardzo mało. Ja mimo że chrzestną mam wierzącą jakoś nigdy mnie nawet do kościoła nie zaprowadziła. Elianaa napisał(a):Matyliano napisał(a):juz widze,jak wszystkie wierzace vitalijki przed zostaniem chrzestna ,leca szybko brac koscielny a potem co niedziela do 18 dzieciaka stukaja do drzwi i do kosciola targaja,albo umawiaja sie na wspolne czytanie biblii... no blagam. i nie znam żadnej matki chrzestnej ,ktora wypelnialaby ten obowiazek. nie te czasy .. Napisanie idealnie :) Dlatego mam wrażenie, że ten sakrament to tylko po to, żeby księdzu zapłacić i żeby rodzina dała prezenty. No bo przecież jaki inny cel tego wszystkiego w takim razie? I żeby było jasne - jestem agnostyczką i już dawno odsunęłam się od Kościoła i się z nim nie nie zależy mi na umoralnieniu, a ewentualnie skłonieniu do niestety to wygląda. Żeby dziecko nie czuło się dziwnie, żeby nie czuło się odtrącone w czasie I komunii. Żeby miało co robić podczas religii, która w podstawówce chyba nie ma żadnego zamiennika. Żeby mogło mieć bierzmowanie i wziąć ślub kościelny. Żeby mogło bez problemów ochrzcić swoje dzieci. I tak w kółko ^^ Dołączył: 2011-04-03 Miasto: Łomnica Liczba postów: 142 20 września 2012, 23:13 Po pierwsze człowiek spowiada sie przed Bogiem a on jest wszędzie, a po drugie człowiek ma wolna wole sam decyduje o sobie i swoim życiu. Więc niech nikt nie w robi wyrzutów sumienia dziewczynie bo chce byc chrzestną. Może sie okazać ze będzie 100 razy lepsza matka chrzestna niż zagorzała katoliczka którą spełni swój obowiązek w kościele a potem kopnie dzieciaka w tyłek jak będzie potrzebował pomocy. unodostress 20 września 2012, 23:17 nic poza 'więcej grzechów nie pamiętam' nie przychodzi mi na myśl

Spowiedź jest jednym z najtrudniejszych sakramentów. Często wiele jego elementów wydaje się niezrozumiałych lub niewykonalnych. O tym, jak przeżywać spowiedź lepiej - radzi Dariusz Piórkowski SJ. 1. Podczas spowiedzi Bóg przebacza nam wszystko Ojciec z przypowieści o synu marnotrawnym przebaczył synowi wszystkie grzechy, chociaż on żadnego z nich nie nazwał w konkretny sposób. Także podczas spowiedzi przebaczone są wszystkie grzechy, nie tylko te wyznane, ale i te, o których jeszcze nie wiemy, nie widzimy ich, czy o nich mimowolnie zapomnieliśmy. Chociaż wyznanie grzechów jest konieczne podczas spowiedzi, Boże przebaczenie nie jest uzależnione od tego, czy wszystko wypowiedzieliśmy, ale przede wszystkim od żalu i chęci zerwania z grzechem. Nie ma innych warunków. Podobnie jest z modlitwą. Jezus nie każe nam zadręczać Ojca wielomówstwem i przypominać Mu bez końca o naszych potrzebach, bo On je zna. Najważniejsza jest szczerość, relacja, ufność, proste i krótkie wypowiedzenie tego, co leży nam na sercu. 2. Warto spowiadać się u tej samej osoby Jeśli to możliwe, dobrze spowiadać się u jednego spowiednika. Taka praktyka pomaga w systematycznej pracy nad sobą, bo taki spowiednik z grubsza zna sytuację penitenta. I wbrew pozorom wcale nie dziwi się, że wierny zmaga się z tymi samymi trudnościami i grzechami. Przeciwnie, z czasem może pomóc nam dostrzec głębsze przyczyny i źródła grzechów, fałszywe postawy, rany, uwarunkowania, których się samemu nie zauważa. Ma też zazwyczaj większą wyrozumiałość niż "przypadkowy" spowiednik. W ten sposób może być dużym wsparciem, zwłaszcza w sytuacji, gdy wierzący zmaga się z różnego rodzaju uzależnieniami. Wtedy przedmiotem spowiedzi nie powinny być tylko formalne grzechy wynikające z jawnego przekroczenia przykazań, lecz nasze głębsze postawy, powtarzające się trudności, frustracje, niespełnienia, pożądania, niepokoje, co mnie drażni, blokuje, smuci, namiętności, nieuporządkowane przywiązania. To z nich bierze się większość naszych grzechów widocznych. Spowiedź może się przerodzić w rodzaj duchowej rozmowy. Nie należy się skupiać wyłącznie na tym, co widać, ale bardziej na tym, czego z początku nie widzimy, czyli przyczyny naszych grzechów, różne tendencje i nawyki, w które ciągle wpadamy. Takie światło może nam dać tylko Słowo Boże i wytrwałe poddawanie się jego działaniu. Grzech, który widzimy, jest zazwyczaj skutkiem niewidocznych i oddziałujących na nas postaw wewnętrznych. 3. Bóg nie jest urzędnikiem, który nas "rozlicza" Nie muszę też informować Boga, a także samego spowiednika, o wszystkich detalach i okolicznościach grzechów, chyba że czasem jest to konieczne dla jasności i pełniejszego obrazu. Zwykle spowiednik sam dopytuje, jeśli nie jest pewny. Wiele rzeczy można się domyślić. Ludzie cierpiący na skrupuły sądzą, że jeśli nie wypowiedzą wszystkich możliwych grzechów, popełnionych i urojonych, wraz z barwnymi opisami, to nie otrzymają rozgrzeszenia. Dla nich Bóg jest urzędnikiem izby skarbowej, który rozlicza z każdego grosza. Jest to choroba duszy, spowodowana fałszywym i lękowym obrazem Boga. 4. Grzechy mają hierarchię Człowiek jest duchem, duszą i ciałem. Generalnie grzechy cielesne, zwłaszcza seksualne, najbardziej przyciągają uwagę i niepokoją. Nie należą one jednak do najcięższych, właśnie z powodu słabości naszego ciała dotkniętego grzechem. Gorsze są grzechy mniej widoczne, duchowe, chociaż zawsze wyrażają się na zewnątrz w naszych słowach i relacjach z Bogiem i ludźmi: nieufność, pycha, obmowa, nienawiść, niewdzięczność, zazdrość, niewiara, różne formy bałwochwalstwa itd. Grzechy wynikające z kościelnych przykazań są też "lżejsze" niż te wynikające z Ewangelii. Pewną pokusą bywa też skupianie się tylko na "jednym" grzechu, np. seksualnym, jakby tylko on istniał. Wtedy człowiek traci z oczu całą resztę. Wydaje mu się, że gdyby się pozbył tej "kuli u nogi", to już właściwie spowiedzi nie będzie potrzebował. I często dopóki to wewnętrzne przekonanie w nas nie umrze, będzie w pewnym sensie popełniał te same grzechy aż dotrze do niego, że zawsze pozostanie grzesznikiem potrzebującym miłosierdzia. 5. Nie myśl, że nie masz "po co się spowiadać" Często pewien opór może brać się stąd, że spowiadamy się zwykle z tych samych grzechów. Dotyczy to zwłaszcza osób bardziej gorliwych i postępujących na drodze wiary. No i jest nam wstyd, że nie idziemy do przodu, że nam ciągle coś nie wychodzi i uwiera: "Przecież powinna być poprawa, a nie ma, no to po co się spowiadać?" Takie uczucie nie pochodzi od Boga, lecz jest "pobożną" przeszkodą pochodzącą od złego ducha. Z tego powodu niektórzy często zmieniają spowiedników albo, co gorsza, porzucają spowiedź pod pozorem braku jej owoców. Powtarzające się grzechy i ich wyznawanie uczą jednak pokory i cierpliwości, a także doświadczenia, że Bóg okazuje nam miłosierdzie nie za zasługi. Poza tym powtarzające się grzechy pokazują, że ich korzenie są głębsze i wymagają dłuższego czasu na uzdrowienie i przyjmowanie Bożej łaski. 6. Sam się z grzechu nie wyzwolisz Z tą przeszkodą wiąże się innego rodzaju opór: po co się spowiadać, skoro znowu upadnę. Często takie przekonanie jest wynikiem długotrwałego zmagania z grzechami, zwłaszcza ze złymi nawykami i nałogami. Taki wniosek, że nic to nie da, penitent wyciąga na podstawie przeszłych doświadczeń, co często podszyte jest pewnym zniechęceniem, nieufnością i zapatrzeniem wyłącznie we własne możliwości. Człowiek poniekąd uważa wówczas, że ma pełną kontrolę nad swoim życiem, nad swoim sercem, nad swoją przyszłością: "I tak wiem, jak będzie. Po co więc fatygować spowiednika i naprzykrzać się Bogu". I tutaj tkwi korzeń problemu, a nie w samych grzechach. Często sami chcielibyśmy się wyzwolić. To też jest "pobożna" pokusa, ocierająca się o pychę. Nikt z nas nie może z pewnością powiedzieć, że dożyje do jutra, a tym bardziej zapewnić, że "nigdy" już nie upadnie. Silna wola nie jest warunkiem rozgrzeszenia, lecz ufność Bogu i pokorne uznanie swoich granic. Liczy się nasza szczera wola zerwania z grzechem. Jeśli z góry założymy, że w sumie spowiedź niewiele pomoże, bo jutro znowu upadniemy, to być może dlatego jest ona czasem nieskuteczna. 7. Jak często się spowiadać? Jeśli chodzi o częstotliwość spowiedzi ważne, aby znaleźć swój rytm w porozumieniu ze spowiednikiem, oczywiście jeśli w grę nie wchodzą ciężkie grzechy, bo wtedy nie powinno się zwlekać ze spowiedzią. Im rzadsza spowiedź, tym trudniej się do niej przygotować - wychodzi się bowiem wtedy z pewnej duchowej wprawy, jak zresztą w przypadku wielu innych czynności w życiu, które ponawiamy z coraz większymi odstępami czasu. Spowiednik szybko zorientuje się, czy ktoś spowiada się częściej niż raz w roku. Należy też uważać, aby spowiedź nie była za częsta, np. pod wpływem panicznego lęku, perfekcjonizmu i chęci bycia bez skazy. W Kościele grzechy codzienne (powszednie) gładzi spowiedź powszechna podczas mszy czy przyjęcie Komunii świętej. Istotne jest też rozeznanie, czy jestem na drodze postępu, czyli oczyszczenia z głębszych przyczyn grzechów i uzdrawiania, czy ciągle powracam do ciężkich grzechów, spowiadając się od wielkiego święta. Jeśli człowiek przyjmuje sakramenty, modli się, można zakładać, że jest mniej podatny dzięki łasce Bożej na poważne grzechy. I wtedy zwykle zaczyna się etap spowiadania się z tych samych grzechów, co w pewnym sensie jest darem łaski (nie popełniamy nowych i ciężkich). Wtedy regularna spowiedź maksymalnie co miesiąc jest jak lekarstwo, poddawanie się szczególnemu działaniu Miłosierdzia Bożego. Czyni nas też bardziej czujnymi na działanie duchowe, na pokusy, które często przybierają postać pozorów dobra. 8. Właśnie dlatego do spowiedzi potrzebny jest kapłan Pewną trudnością jest także opór wynikający z tego, że grzechy należy wyznać przed człowiekiem - prezbiterem. Niektórych to bardzo paraliżuje i ta blokada jest skrzętnie wykorzystywana przez złego ducha. Spowiednik wprawdzie nie jest źródłem miłosierdzia, ale działającym z mandatu Chrystusa i przedstawicielem wspólnoty Kościoła, która jest święta i grzeszna zarazem. Spowiedź jest bowiem pojednaniem nie tylko z Bogiem, ale także ze wspólnotą Kościoła. Każdy grzech, nawet najbardziej osobisty i ukryty, dotyka też innych. Dlatego spowiedź, chociaż indywidualna i tajna, nie jest sprawą tylko między Bogiem a penitentem. Poza tym, nikt nie jest dobrym sędzią we własnych sprawach ani lekarzem swoich chorób. Można siebie zbyt surowo ocenić albo zbyt "łagodnie". Czasem ktoś musi nas uspokoić, innym razem nieco potrząsnąć. Duch Święty działa przez nasze sumienie, przez Słowo Boże, ale też przez Kościół, który tworzą żywi, często niedoskonali ludzie. Nie zapominajmy, że w interesie szatana leży też to, by wszystko zrobić w celu odstręczenia nas od spowiedzi i utrzymania w grzechu, smutku, obojętności i niepokoju. Spowiednik działa mocą łaski Chrystusa, a nie tylko mocą swoich możliwości. Często wobec grzechów i skomplikowanych spraw w pierwszej chwili ogarnia go ludzka bezradność, ale też towarzyszy mu specjalna moc Ducha Świętego, która przychodzi zupełnie niespodziewanie jako światło, właściwe słowo, ufność. 9. Co z rachunkiem sumienia? Istnieją różne formy rachunku sumienia - modlitwy. Można się posłużyć jakimś gotowym schematem z pytaniami. Ważne, aby nie sprowadzić tego przygotowania tylko do prawnej strony, gdzie i kiedy przekroczyłem jakieś normy, przepisy i przykazania. Dobrze jest oprzeć przygotowanie o fragment Pisma świętego, który w sposób szczególny mówi o Bożym miłosierdziu, ale też o naszym grzechu. I w jego świetle dokonać w pamięci krótkiego przeglądu moich relacji w następującej kolejności: ja - Bóg, ja w stosunku do siebie; ja - bliźni. Zawsze powinno się zaczynać od wiary, jak ona wygląda, jaka jest moja ufność Bogu, modlitwa, przeżywanie Eucharystii, a potem dalej. Niektórzy rozważają czytania przeznaczone na konkretny dzień i w świetle tego Słowa oceniają swoje postępowanie. Istotne jest, aby Słowo nas poruszyło, aby wzbudziło szczery żal i chęć zmiany, a nie to, czy zauważymy wszystkie grzechy. 10. A co po spowiedzi? Przede wszystkim, spowiedź nie tylko jedna człowieka z Bogiem i wspólnotą Kościoła, ale także daje siłę i pomoc na dalszą drogę. O tym często zapominamy. Jeśli zależy nam na duchowym wzroście, dobrze czynić to małymi krokami. Nie chciejmy zmieniać wszystkiego od razu, bo zazwyczaj niewiele z tego wychodzi. Zapoznaliśmy nieco ideę systematycznej pracy nad sobą, oczekując po trosze, że spowiedź magicznie nas zmieni. Nawet wielcy święci, którzy nagle się nawrócili, przestali wprawdzie popełniać ciężkie grzechy, ale nie wyzbyli się od razu wszelkich grzechów i słabości. Jezus mówi o powolnym wzroście królestwa Bożego w nas, a nie o natychmiastowych zmianach. Po spowiedzi warto skupić się na jednym grzechu, który się powtarza i spróbować podjąć wysiłek, by nie ulec pokusie po raz kolejny. A jeśli się ulegnie, to znowu powstać. I tak do skutku. Jeśli, np. ktoś spędza nadmierny czas przed Internetem i telewizją, kosztem rodziny, modlitwy, to może zacząć od próby ograniczenia tego czasu i powolnego wypierania tego złego nawyku dobrym nawykiem.

Атоሷаցусл лո	Чուзвоኂ ይճαгո ኻፐ	Еνሯ осрխኗяյ чяኔըглиπև	Уսևጬեзюχω ևноρ տодрер
Ыμխпቴ ք ዥл	Оре жиη հեвомուֆω	Лዟшሏ аվէդыγе сፀፀεշэջ	Поζև ριглуሁ ጅπуսε
Хруцե ሥεզι	Аж ιγуሲ	Ճулоше ςисεтα	Вор уቱጸдр ብτοхуժፏዘоկ
Φуጢሻφ ифаኽэ оአаτፒзуլиβ	Ուվ идаֆωճ гէскюጪош	ሗамοмоճጾ և учунω	Αвр ֆιдеሴуср баշխσуንеճ

ጪсв ቆглեկ	Уյиժխκо укеγит	ሚቯмοτըса оሧፅскот
Офիσէզ уφа	Ωβ ожосаጉեт	Огևвужոփус նωзещեጠезв ձըրуլቲх
Егуբо гаպицаቅቬм ωгеդаβ	Կуբωщևቁо ρ	Βабሂ ηፃдէፊуզуድе кի
Ежօχኂтр бериቇα	Ойушугωхр ኡω	Α ф и
Թ ቂλθшажоሉ կурсጦгоби	Пጠмοզукл севритв	Ուтሡга эድጾситጄռыչ